تنهايي را دوست دارم، زيرا بي‌وفا نيست

 تنهايي را دوست دارم،

زيرا عشق دروغين در آن نيست

در كلبه‌ي تنهايي‌هايم در انتظار خواهم گريست

و انتظار كشيدنم را پنهان خواهم كرد

شايد در سكوتي يا شايد در شبي سرد و

باراني...

بگذار كسي نداند كه هنوز دوستش دارم...

 مخاطب خاص ندارد

با ز شب شد چقدر تنها یم گفته بودی كه شبی می آ یم

با ز شب شد و از پنجره ام همچنان راه تو را می پا یم

نكند بیهوده عمر خود را پشت این پنجره می فرسا یم

نكند بیهوده تكرار شود قصه ی چشم به راهی ها یم

با ز چون د یشب و شب های دگر می روم پنجره را بگشا یم

با ز شب شد شب و از پنجره ام همچنان راه تو را می پا یم...

اما صدای نفس هایت را

از پشت هیچ پنچره و

دیواری نمی شنوم

آسوده بخواب مهر بانم ،

شهر در امن و امان است 

تنها خانه  ی من است که

در  آتش می سوزد ....

من همون شبگرد خسته   که جاده همسفرم بود     فکر داشتن ستاره همیشه توی سرم بود

 منو تاریکی شبها  لحظه هارو می شمردیم       واسه ی داشتن عشقی روزی صد دفعه می مردیم

  یه شب نوری زدو مهتاب  منو با تو آشنا کرد      قصه ی عشقو و فار و تو خیال خام ما کرد

 تو شدی همون ستاره  که یه عمر رویای من بود     زندگی به من می خندید دیگه دنیا مال من بود  

اما یک شب باد وحشی   دفتر عشقو و رق زد         سایه ی سیاهی او مد   روی اسم تو قدم زد

                     منو عشق شدیم یه دشمن  زندگی مثل سراب شد  

                      آشیونه ای که ساختیم     توی دست باد خراب شد

تو بارون که رفتی ، شبم زیر و رو شد                               یه بغض شکسته رفیق گلوم شد

تو بارون که رفتی ، دل باغچه پژمرد                                  تمام وجودم توی آینه خط خورد

  یه شب زیر بارون ، که چشمم به راهه                           می بینم که کوچه پر نور ماهه

تو ماه منی که تو بارون رسیدی                                       امید منی تو شب نا امیدی....

آشيان گم كرده ، چون بي آ شیا نان مي روم     بينوا ، بشكسته دل ، زار و پريشان مي روم 

من نثار دوست جان كردم، شدم رسواي شهر        اي مسلمانان از اين سودا پشيمان مي روم

درد عشق و رنج تنهائي و اندوه فراق                    ميكشيدم هر زمان افتان و خيزان مي روم

دانم اين راهی كه مي پويم ندارد انتها                     وز پي فرجام تلخ خود شتابان مي روم

من و فا ها داشتم ، اما نديدم جز جفا            همچو مرد شب خسته و بي جان و جانان مي روم     

اگر فکر مي کني که رفتنت

.باعث شکستنم مي شود

اگر فکر مي کني که از پس رفتنت

  اشک مي ريزم

اگر فکر مي کني که با نبودنت

. لحظه هايم خالي مي شوند

 براي بوسه هايت تنگ مي شود

اگر فکر مي کني که بي تو مي ميرم.

بسيار درست فکر کرده اي.

 را  تاب نمي آورم....

بیا با جمع خوبان بر مزارم

روی قبر من یک تکه یخ بگذارید

تا وقتی آب می شود . احساس کنم

که معبودم دارد برایم گریه می کند

بنویس ای سنگ تراش عاقبت شدم فداش

بنویس تابدونه عمرو دادم براش..

آسمون ابرا تو و ر د ار و بر و

دیگه تنها منو بگذار و  بر و

آسمون دشت جنونه دل من

تک وتنها توی دنیای بزرگ

آسمون بی هم زبونه دل من

آسمون مرده دیگه مهر و وفا

بزم ما پر  شده از رنگ و ریا

نه محبت میشه پیدا نه صفا

آسمون قهره دیگه ا ز ما خدا…

گفتم دلم گفتى بسوز

گفتم يه عمرى باز هنوز

گفتم اخه داغون مى شم

گفتى به من خوش مِى گذره